Information Technology Magazine

Cafe Web .





حافظه های SSD که (مخفف Solid State Drive )  در حقیقت یک وسیله ذخیره سازی اطلاعات و فایل ها و برنامه های کامپیوتری درست مانند هارد دیسک ها هستند. اما برای ذخیره سازی اطلاعات از چیپ های حافظه فلش استفاده می کنند. در حالیکه هارد دیسک ها اطلاعات را روی دیسک های مغناطیسی ذخیره می کنند. چون حافظه های SSD اطلاعات را به صورت الکتریکی ذخیره می کنند. در مقایسه با ذخیره سازی اطلاعات در هارد دیسک ها که به صورت مغناطیسی است به مراتب سریعتر هستند. ما می توانیم دو دلیل برای سرعت بالاتر حافظه های SSD ذکر کنیم: اول، احتیاج به تبدیل اطلاعات از مغناطیسی به الکتریکی و بالعکس برای تبادل اطلاعات با مادربرد وجود ندارد، دوم اینکه هیچ قطعه مکانیکی در حافظه های SSD وجود ندارد، بنابراین اطلاعات به سهولت در دسترس هستند. در حالیکه در یک هارد دیسک به اندازه زمانیکه هد به محل ذخیره اطلاعات برسد زمان نیاز است. در این مقاله از مقالات آموزش سخت افزار یاد بگیر دات کام قصد داریم شما را بیشتر با حافظه های SSD آشنا کنیم.

با توجه به آنچه گفته شد در  SSD ها اطلاعات در چیپ های حافظه ذخیره می شوند نه در دیسک سخت بنابراین استفاده از دیسک  SSD که این روزها مصطلح شده است صحیح نمی باشد و بهتر است بگوییم حافظه های SSD.

حافظه های SSD در اندازه های متنوعی در بازار یافت می شوند اما اندازه معمول آنها 4.75 در 6.35 سانتی متر است این اندازه استاندارد هارد دیسک هایی است که برای لپ تاپ ها استفاده می شود و جالب است بدانید حافظه های SSD اولین بازاری را که هدف گرفتند بازار لپ تاپ ها و وسایل الکترونیکی قابل حمل نقل بود  البته در این بازار مزایای قابل توجهی برای رقابت با هارد دیسک ها هم دارند. اولین مزیت حافظه های SSD مصرف برق کمتر در آنهاست هر چند این اختلاف برای یک کامپیوتر شخصی که تغذیه خود را از پریز برق می گیرد خیلی قابل لمس نیست ولی برای یک لپ تاپ که تغذیه خود را از باتری می گیرد قابل توجه است. دوم اینکه حافظه های SSD نسبت به هارد دیسک ها نسبت به ضربه و تکان های شدید بسیار مقاوم تر هستند و اطلاعات خود را از دست نمی دهند در حالیکه در هارد دیسک در اثر ضربه یا تکان های شدید ممکن است به سادگی همه اطلاعات خود را از دست بدهید.

حافظه های SSD با درگاه های رابط مختلف برای تبادل اطلاعات یافت می شوند ولی معمولاً حافظه های SSD با درگاه ساتا ( SATA ) ارائه می شوند.

در داخل حافظه های SSD سه قسمت اصلی وجود دارد: حافظه فلش، کنترلر و بافر که مختصری در مورد هر کدام صحبت می کنیم.

حافظه های فلش

حافظه های فلش همان جایی است که اطلاعات ذخیره می شوند. این همان نوع حافظه ای است که در حافظه های USB و کارت های حافظه وجود دارد این نوع حافظه وقتی تغذیه اش قطع می شود اطلاعات را در خود نگه می دارد در حالیکه در حافظه های الکترونیکی دیگر مانند آنهایی که در رم کامپیوتر شما وجود دارد این گونه نیست و با قطع تغذیه این اطلاعات از بین می روند. علت گرانی یک حافظه SSD هم در این است که تعداد زیادی از این چیپ ها را در خود جای داده است.

حافظه بافر

یک چیپ حافظه SDRAM با توان مصرفی پایین است که برای افزایش سرعت تبادل اطلاعات بین کنترلر و درگاه SATA مورد استفاده قرار می گیرد.

کنترلر

کنترلر در حقیقت مغز SSD است و همان قسمتی از حافظه  SSD است که تعیین کننده سرعت آن می باشد. تا کنون فقط چند شرکت خاص این نوع چیپ ها را تولید کرده اند که معروفترین آنها عبارتند از:Indilinx ، اینتل، سامسونگ، JMicron . کنترلر چیپ های حافظه فلش را در ردیف هایی سازماندهی می کند که به آنها « کانال » می گویند و از نظر تئوری به صورت مستقل قابل دسترسی هستند. بنابراین یک کنترلر با 10 کانال احتمالاً از کنترلری که 8 کاناله است سریعتر است. گفتم احتمالاً چون کارایی و عملکرد خوب به عوامل دیگری هم بستگی دارد. این کنترلر ها را با نام SOC یا System On a Chip هم می خوانند.







ooVoo  نرم افزاری قوی برای چت کردن با میکروفن و وبکم است. این نرم افزار تقریبا رایگان است البته بعضی از امکانات خاص آن هزینه دارد. ooVoo  یکی از معروفترین و متداول ترین نرم افزار های چت دنیاست که بسیاری از کاربران ویدیو چت گوگل را به سمت خود جذب کرده است. نصب این نرم افزار ساده است و کار کردن با آن هم نسبتاً ساده است.

خوب بیش از این از ooVoo   تعریف نمی کنم و از شما دعوت می کنم خود این نرم افزار را دانلود کنید و درباره آن نظر دهید. حجم این نرم افزار در حدود 17 مگا بایت است و به صورت خودکار نصب می شود. ابتدا به اینآدرس بروید و در صفحه ای که در مقابل شما گشوده می شود روی Free Download کلیک کنید.

در طول نصب ooVoo  حساب کاربری شما را هم ایجاد می کند البته خیلی سریع و بی دردسر! و میکروفن، وبکم و اسپیکر های شما را هم چک می کند تا از کارکرد صحیح آنها اطمینان حاصل شود.

پس از نصب شما می توانید نرم افزار را اجرا کرده و برای دوستانتان یک دعوت نامه به ایمیلشان بفرستید تا آنها هم این نرم افزار را نصب کنند و به راحتی با یکدیگر چت کنید.









در این مقاله سعی می کنیم کمی بیشتر درباره حافظه های DDR و DDR 2 و DDR 3 صحبت کنیم. قبل از هر حرفی باید بگویم همه این حافظه های رم براساس ( SDRAM (Synchronous Dynamic Random Access Memory طراحی شده اند. یعنی آنها از یک سیگنال کلاک برای تطابق زمانی استفاده می کنند.DDR مخفف Double Data Rate است یعنی حافظه هایی از این نوع با هر سیکل دو بسته اطلاعاتی را منتقل می کنند. اگر بخواهیم به زبان ساده تر بگوییم حافظه ای که DDR است دو برابر حافظه ای کهDDR نیست سرعت دارد (حافظه های SDRAM که امروزه دیگر در کامپیوترهای شخصی استفاده نمی شود.) به دلیل این ویژگی است که برچسب سرعت این حافظه های رم دو برابر سرعت کلاک آنهاست. مثلاً رم DDR 2-800 با کلاک 400M HZ کار می کند.

سیگنال کلاک یا ساعت رم

 

البته باید بدانید که این اعداد حداکثر سرعتی را که رم می تواند با آن کار کند نشان می دهد. و در عمل این سرعت اتفاق نمی افتد. فرض کنید یک حافظه DDR2-1066 دارید و روی کامپیوتری با سرعت کلاک 400MHZ نصب شده است در عمل سرعت رم می شود DDR-800 . علت این است که سیگنال کلاک توسط رم تولید نمی شود بلکه بوسیله کنترلر حافظه (مداری که در چیپ north bridge مادربرد یا داخلCPU بسته به نوع سیستم واقع شده است.) تولید می شود. این شیوه نامگذاری DDRX-YYY (که عددOX بیانگر نسل فناوری و عدد YYY بیانگر سرعت کلاک DDR است.) فقط به صورت تئوری برای چیپ ها حافظه مورد استفاده قرار می گیرد. اما یک ماژول رم که چیپ های حافظه روی آن قرار می گیرند از یک سیستم نامگذاری متفاوت استفاده می کند: PCX-ZZZ که عدد بیانگر نسل فناوری بکار رفته است و عدد ZZZ ماکزیمم سرعت انتقال از نظر تئوری است.

عددی که با ZZZ بیان می شود نشان دهنده تعداد بایت منتقل شده بین کنترلر حافظه و ماژول حافظه در یک ثانیه است. ولی اگر بخواهیم این اعداد را به هم تبدیل کنیم کافیست عدد کلاک DDR را که برحسب MHZ بیان می شود در 8 ضرب کنید. به عنوان نمونه رم DDR2-800 از نظر تئوری دارای حداکثر سرعت انتقال اطلاعاتی برابر با 6400 مگابایت بر ثانیه (یا 8*800) است و ماژول های رم ای که از این نوع حافظه ها استفاده می کنند PC2-6400 نامیده می شوند. بعضی مواقع این اعداد گرد می شوند مثلاً حافظه های DDR3-1333 از نظر تئوری دارای سرعت انتقال اطلاعاتی برابر 10666 مگابایت بر ثانیه هستند. اما ماژول های رم ای که از این نوع حافظه استفاده می کنند PC3-10666 یا PC3-10600 نامیده می شوند که به کارخانه سازنده هم بستگی دارد.

بسیار مهم است که بدانید این اعداد بیشترین مقادیری است که از نظر تئوری قابل دستیابی است ولی در عمل هیچگاه به چنین اعداد دست نخواهید یافت.

علت این است که در تئوری فرض می کنیم با هر پالس ساعت حافظه درحال ارسال اطلاعات به کنترلر حافظه است ولی در عمل این گونه نیست. کنترلر حافظه و حافظه مجبورند فرمان ها را با هم رد و بدل کنند. (مثلاً برای رم فرمان می رسد که اطلاعات ذخیره شده را به یک محل مشخص ارسال کند.) و در طول این مدت رم هیچ اطلاعاتی را منتقل نمی کند.

اگر این مقاله را در یادبگیردات کام با دقت خوانده باشید اکنون اساس کارحافظه های DDR را می دانید.







اسمبل کردن یک کامپیوتر مراحل مختلف دارد که از آن جمله نصب CPU یا پرسسور و فن خنک کاری آن است. این قسمت از کار باید با دقت بیشتری انجام شود و اگر شما برای اولین بار است که می خواهید کامپیوتری را اسمبل کنید باید بسیار دقت کنید چون CPU حساس ترین قطعه کامپیوتر شماست. و البته گرانترین چیپ آن هم هست. اگر فن خنک کاری را درست نصب نکنید یا کرم حرارتی را که در بازار به آن خمیر سیلکون می گویند به درستی آغشته نکنید از کارایی سیستم شما کاسته خواهد شد یا حتی ممکن است CPU کامپیوتر مشکل دارد شود و هزینه زیادی روی دست شما بگذارد.

اما نگران نباشد! اگر بدانید چه کاری انجام می دهید نصب یک CPU کار خیلی سختی نیست. و برای اینکه بدانید چگونه این کار را انجام دهید یک راهنمای سریع در اختیار شما قرار می دهیم کافیست ادامه مطلب را بخوانید. اگر اولین بار است که می خواهید یک کامپیوتر اسمبل کنید یا یک حرفه ای هستید فرقی نمی کند می توانید از این اطلاعات استفاده کنید.

 

کرم حرارتی یا همان خمیر سیلیکون چیست؟

خمیر سیلیکون ماده ای است که هادی حرارت است و کمک می کند منافذ میکروسکوپی بین دو سطح صاف مانند سطح CPU و هیت سینک کولر آن را پر کند و به این ترتیب به انتقال بهتر حرارت کمک می کند و CPU کامپیوتر شما بهتر خنک می شود. اما اگر از کرم حرارتی استفاده نشود هوایی که در این منافذ ریز وجود دارد می تواند مانند یک عایق حرارتی عمل کرده و دمای CPU هم بالا می رود در حالیکه شما از کولر خوبی هم استفاده کرده اید.

چندین نوع مختلف مواد حرارتی وجود دارد که شامل مواد پایه فلزی و سرامیک هستند که به صورت کرم و جامد و ورفه های مومی شکل هستند. بعضی از کولری های CPU خود با ورقه های مومی شکل ارائه می شوند ولی معمولا کولر ها بدون این ورقه ها ارائه می شوند و توصیه می شود حتما از کرم حرارتی استغاده کنید.

 

خمیر سیلیکون









توسط hibernate شما میتوانید سیستم خود را کاملأ خاموش کنید با این تفاوت که تمام برنامه ها  به همان حالت اجرا باقی میمانند و دیگر نیازی نیست که که بعد از روش کردن دوباره ویندوز برنامه ها را باز کنید ، به طور معمولی دکمه  hibernate در ویندوز ۷ در منوی shutdown وجود نداره که در پایان این مطلب ما دکمه hibernate رو بهش اضافه میکنیم .

 

ابتدا باید hibernate رو باید فعال کنیم :
روی منوی Start کلیک کنید و cmd رو وارد کنید حالا روی cmd کلیک سمت راست کنید و Run as Administrator رو بزنید حالا اگر path حاظر C:\Windows\system32 که هیچی اگر نبود path رو به C:\Windows\system32 تغییر بدید [با این دستور : cd C:\Windows\system32]
حال powercfg –h on رو وارد کنید ( برای خاموش کردن هم همین کد ، فقط به جای on باید off بزارید .

حالا برای اینکه دکمه اضافه بشه باید hybrid sleep رو خاموش کنیم برای این کار به Power Options در Control Panel بردید و از منوی سمت چپ روی Change when the computer sleeps کلیک کنید ، حالا روی Change advanced power settings کلیک کنید بعد روی + که کنار Sleep هست کلیک کنید و حالا روی + که مربوط به Allow hybrid sleep هست کلیک کنید و on رو به off تبدیل کنید ، ok رو بزنید و از دکمه hibernate کمال استفاده رو ببرید .







کاربران می‌توانید با انجام مراحلی لپ تاپ خود یا دوستشان را برای اشتراک گیری در استفاده از وایرلس به عنوان مودم قرار دهند. خب؛ پس با آموزش مرحله به مرحله این ترفند با شما خواهیم بود برای ایجاد یک شبکه بیسیم باید بدانید که امروزه تقریبا همه لپ تاپ‌ها مودم داخلی wifi را دارا هستند، بنابراین در آغاز wifi لپ تاپ را روشن کنید و سپس وارد open network sharing شوید.

برای ورود به این قسمت می‌توانید از قسمت task bar بر آیکون connections ضربه بزنید و یا با رفتن به control panel در بخش network and internet، network and shering center را بزنید و وارد بخش مورد نظر شوید.

download آموزش روشی برای تبدیل لپ تاپ به مودم WiFi

 

 









هنگامی که در بستر پروتکل HTTP یا (Hypertext Transfer Protocol) در وب در حال گشت و گذار و مرور صفحات مختلف هستیم، با هر آدرس url ای که از طریق مرورگر خود از سرور سایت ها ی  مختلف درخواست می کنیم، کدهایی در پس زمینه بین واسط کاربری ما (مرورگر) و سرور رد و بدل می شوند که به آنها در اصطلاح کدهای وضعیت HTTP یا (HTTP response status codes) می گویند، این کدها توسط کنسرسیوم ها و بنیاد های جهانی استاندارد سازی وب از جمله IETF یا (Internet Engineering Task Force) و W3C یا (World Wide Web Consortium) تعریف و سازمان دهی شده اند و امروزه تقریبا سرور یا مرورگری وجود ندارد که از اصول آنها پیروی نکند،  کدهای وضعیت  HTTP چه به لحاظ فنی و چه به لحاظ کاربری، کاربردهای فراوانی دارند و لذا آشنایی با جزئیات و مفاهیم آنها می تواند به میزان زیادی به توسعه دانش و اطلاعات عمومی وب، کمک کند.

کدهای وضعیت HTTP را چگونه بررسی کنیم؟


برای مشاهده کدهای وضعیت HTTP، می توانید از قابلیت های مرورگرها (مخصوصا مرورگرهای جدید) برای توسعه دهندگان وب (web developers) استفاده کنید، معمولا در مرورگرهایی مثل فایر فاکس، گوگل کروم، اپرا و... قسمتی تحت عنوان ابزارهای توسعه دهندگان (developers tools) یا عناوینی شبیه آن وجود دارد که تمام فعل و انفعالات واسط کاربری (user agent) و سرور را نشان می دهد.

تفاوت HTTP 1/0 و HTTP 1/1


قبل از اینکه به بررسی کدهای وضعیت HTTP بپردازیم، بد نیست اشاره ای داشته باشیم به نسخه های مختلف آن، اعدادی که در مقابل تیتر بالا مشاهده می کنید (1/0 و 1/1) در واقع نسخه های مختلف پروتکل HTTP هستند که توسط گروه HTTP-WG که خود زیر مجموعه IETF یا (Internet Engineering Task Force) است، توسعه یافته، HTTP 1/0 نسخه ابتدایی و قدیمی این پروتکل است که در ابتدا مورد استفاده قرار می گرفت و به دلیل نقایص و نقاط ضعفی که وجود داشت، به تدریج توسعه داده شد و استاندارد HTTP 1/1 شکل گرفت، در بستر نسخه جدید پروتکل HTTP کدهای وضعیت بیشتری تعریف شده و امروزه بیشتر سرور ها و مرورگرها از آن استفاده می کنند.

کدهای سری 100، مربوط به اطلاعات (Informational)


اولین سری از کدهای HTTP، با عدد 100 شروع می شود که در مورد نقل و انتقال بسته های اطلاعات مثل ارسال و دریافت فایل، کاربرد دارند و حالت موقت پاسخ سرور را نشان می دهند، به فرض وقتی از متد POST در فرم های وب استفاده می کنیم، دریافت کد 100 به معنی این است که سرور درخواست ما را پذیرفته و فرایند پردازش اطلاعات ادامه دارد، االبته بدون ارسال کد 100 نیز این فرایند ادامه می یابد لذا ارسال آن از طرف سرور ضروری نیست و حتی در مرورگرهایی که از نسخه HTTP/1.0 استفاده می کنند، این کد قابل فهم و پردازش نیست.