Information Technology Magazine

Cafe Web .





شبکه‌های اجتماعی دیگر به ‌معرفی نیازی ندارند. پایگاه‌هایی روی فضای وب که با چند کلیک ساده، شما را قادر می‌سازند تا به انبوهی از انسان‌ها در سراسر دنیا متصل شده، با آن‌ها به تبادل‌نظر پرداخته و چند ساعتی را این‌گونه بگذرانید. امروزه این شبکه‌ها، در میان مردم دنیا جایگاهی رفیع یافته‌اند و کمتر کسی است که نام‌هایی مانند فیس‌بوک را نشنیده یا گردشی در امثال آن نکرده باشد. اگرچه درباره عوامل اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی، پیرامون چرایی گرایش سیل‌گونه مردم دنیا به چنین شبکه‌هایی، بحث‌های فراوانی انجام شده، اما آنچه حائز اهمیت است آن است که در شرایط کنونی، شبکه‌های اجتماعی، یکی از موفق‌ترین و سودآورترین کسب و کارهای دنیا بوده و بسیاری از شرکت‌ها، از جمله گوگل، به دنبال ورود به این فضا و کسب درآمد از آن هستند.



 


اما آنچه تا اندازه‌ای و در پی انتشار یکی از اختراعات ثبت شده شرکت اپل به دغدغه‌ ذهنی من تبدیل شده است، آن است که تا به امروز شبکه‌های اجتماعی در محدوده‌ای مشخص موسوم به فضای اینترنت در دسترس بودند و محدودیت فکری خاصی برای شما از حیث برقراری ارتباط با دیگر انسان‌ها ایجاد نکرده‌اند. به‌این معنا که شما روزها پس از بازگشت از محل کار یا تحصیل و پس از انجام امور شخصی، زمانی را به گفت‌وگو و اظهار نظر درباره وقایع، تصاویر و رخدادهای تلخ و شیرین زندگی دوستانتان اختصاص داده و پس از آن دوباره روز از نو، روزی از نو! این روال معمول و غالب میان بیشتر کاربران شبکه‌های اجتماعی است، که این سرویس را ابزاری مفید برای تعامل با دوستان و خویشاوندان خویش یافته‌اند و به آن به چشم یک تفریح یا سرگرمی نگاه می‌کنند.اما آنچه در اختراع ثبت شده توسط شرکت اپل خودنمایی می‌کند، در پشت نام شبکه اجتماعی مبتنی بر مکان(Location-Based Social Network)، روشی نوین در فرآیند برقراری ارتباط با دیگران است که کاربران دستگاه‌های مجهز به سیستم عامل iOS را قادر می‌سازد تا پس از کسب مجوز لازم، محتوای تلفن‌همراه، تبلت یا دستگاه پخش موسیقی شخصی را که از نظر جغرافیایی در نزدیکی وی قرار دارد، جست‌وجو کرده و تشخیص دهند که آیا نقاط مشترک کافی را برای شروع یک مکالمه کوتاه در یک ایستگاه اتوبوس دارند یا خیر!


در نگاه نخست، این سرویس نیز مانند بسیاری از برنامه‌های کاربردی اجتماعی‌گرای موجود دیگر روی تلفن‌های همراه، از جذابیت‌های خاصی برخوردار بوده و ایده‌ای خلاقانه و بدیع به‌نظر می‌آید، اما حقیقتی در پس آن نهفته است:  با رواج چنین برنامه‌هایی، ممکن است دیگر فرصت معرفی خود را آن‌گونه که واقعاً هستید، نیابید. زیرا پیش از آن‌که بخواهید صحبت را با گرم بودن هوا یا خطرات ناشی از کشیدن سیگار آغاز کنید، طرف مقابل به‌شما خواهد گفت: «ما موضوع مشترکی برای تعامل نداریم! زیرا شما انسان سرمایی هستید و در ضمن سیگار هم می‌کشید!.» استنباطی که ناشی از وجود کویر در فهرست علاقه‌مندی‌ها و کتاب ترک سیگار در مجموعه‌ کتاب‌های ذخیره شده روی تلفن همراهتان برای ترک دادن دوستی است که متأسفانه به استعمال دخانیات مبتلا است.


از سوی دیگر، شما نیز ممکن است با جست‌وجوی محتوای تلفن‌همراه یا تبلت شخصی که در کنارتان نشسته و مطابقت فهرست مخاطبان وی با فهرست مخاطبان خود متوجه شوید که در فهرست شما و آن فرد، یک یا بیشتر مخاطب مشترک وجود دارد. بنابراین به احتمال فراوان، همین حالا بهترین فرصت برای آغاز یک رابطه دوستی جدید است، زیرا شما تمامی این مخاطبان مشترک را به‌خوبی شناخته و با سلیقه‌های آن‌ها آشنا هستید. اما سؤالی که باقی می‌ماند این است که آیا این شخص نیز این افراد را به‌همان خوبی می‌شناسد یا این که شماره‌ها را به دلایل دیگری در آی‌فون خود ذخیره‌کرده است؟ موضوعی که می‌تواند مشکلات ناگواری را برای شما یا دوستانتان به‌همراه داشته باشد.


این سناریوها و بسیاری از موارد قابل ذکر دیگر، همگی بر درستی یا نادرستی یک موضوع اشاره دارند و آن ملاک‌های تصمیم‌گیری برای تعامل با یک انسان است. بر طبق نظر مهندسان و تحلیل‌گران شرکت اپل، فهرست علاقه‌مندی‌ها، موسیقی‌ها و فیلم‌ها، کتاب‌ها، مجله‌ها و روزنامه‌ها در کنار فهرست مخاطبان ذخیره شده روی یک تلفن‌همراه می‌تواند شاخص‌های مناسبی برای شروع یک گفتمان دوستانه باشند. حال آن‌که از بسیاری جهات کمترین قطعیتی در این فاکتورها وجود نداشته و نمونه‌های بسیاری را می‌توان مثال زد، که محتوای تلفن همراه یک شخص، با روحیات وی همخوانی چندانی ندارد و فقط به دلیل اصرار یک دوست خوش‌ذوق، انبوهی از اطلاعات به داخل کارت حافظه دستگاه مذکور منتقل شده و صاحب دستگاه حتی حوصله بازنگری و طبقه‌بندی آن‌ها را نیز ندارد و شما بر‌اساس همین معیارها تصمیم خود را گرفته‌اید.


اگرچه ممکن است یک انسان شاید خجالتی از ظهور این نوع خاص از شبکه‌های اجتماعی، به سبب این‌که دیگر به بازنگری و ایجاد تغییر در خود برای تقویت توان تعامل و برقراری ارتباط با دیگران نیازی نخواهد داشت، کاملاً راضی و خرسند باشد، اما حقیقت آن است که استفاده از چنین سرویس‌هایی، علاوه‌بر فراهم آوردن انواع و اقسام زمینه‌های سودجویی، فرصت دوستی موقت یا دائمی را با یک انسان که می‌تواند سرمنشأ بسیاری از موفقیت‌های آتی ما باشد، بدون داشتن هر نوع پیش‌زمینه‌ای از ما خواهد گرفت. مگر آن‌که همواره در خاطرمان و خاطرشان باشد که این برنامه نیز تنها ابزاری برای تصمیم‌گیری بهتر است، نه مرجع و ملاک تصمیم‌گیری برای برقراری یک ارتباط؛ حتی اگر این ارتباط به‌کوتاهی خوردن یک بستنی در یک هوای گرم تابستانی باشد.